Vaak leven we alsof we de projectmanager zijn van ons eigen bestaan. We plannen, we analyseren, we maken lijstjes, verzinnen scenario’s en proberen ver vooruit te denken om op die manier meer grip te krijgen op ons leven. Dat voelt verantwoord en verstandig, maar hoe vaak levert al dat overdenken en voorbereiden nu daadwerkelijk meer tevredenheid en rust op?
Grip heeft een prijs
We zijn zo gewend geraakt aan ‘vandaag besteld, morgen in huis’ dat we denken dat het onze verantwoordelijkheid is om alle omstandigheden perfect te kneden, om ons leven te regisseren tot er niets meer te klagen valt. Maar grip komt met een prijs: hoe meer we proberen te sturen, hoe drukker het in ons hoofd wordt.
Driedubbele onrust
Wat ik je wil laten zien, is dat onze pogingen om meer grip te krijgen vaak een tegenovergestelde uitwerking hebben. We denken dat we aan de juiste knoppen draaien, maar in werkelijkheid duwen we vooral heel hard tegen een deur waar ‘trekken’ op staat.
We creëren als het ware een driedubbele onrust voor onszelf:
1) Constante ruis
Allereerst veroorzaken we een constante ruis van vooruitdenken, twijfelen en voorbereiden. Deze ruis is ontzettend vermoeiend en tijdrovend. Maar dat niet alleen: al dat denken en plannen kost ons ook een hoop geluk. Geluk ligt namelijk altijd besloten in dit moment. Geluk ligt nooit in de toekomst, geluk kun je niet plannen. Zolang we met onze aandacht gericht zijn op de toekomst, kunnen we het enige geluk dat er écht is niet plukken: het geluk dat op dit moment overal om ons heen groeit en bloeit.
2) Vervelende bijwerking
Om het nog wat treuriger te maken: al die ruis die we creëren, levert ons niks op. Kortstondig kunnen we onszelf misschien een gevoel van veiligheid aanpraten, maar die veiligheid is een illusie. Het leven is nou eenmaal geen project dat je met de juiste planning volledig onder controle kunt krijgen. En ergens wéten we dat. Dus al dat regisseren heeft een vervelende bijwerking: we worden er extra rusteloos en angstig van. Want hoe verder we vooruitdenken en hoe gedetailleerder we alles plannen, hoe groter de kans wordt dat iets niet precies zal verlopen zoals we hadden gehoopt.
3) De onvermijdelijke teleurstelling
En wanneer de uitvoering dan inderdaad net even afwijkt, volgt tenslotte de dreun van de teleurstelling. Een teleurstelling die we zelf in het leven hebben geroepen door vooraf een uitgebreid script te schrijven.
Van script naar speeltuin
We knijpen zo hard in het stuur van ons bestaan dat we kramp in onze handen krijgen. Maar je hoeft niet overal een strategie voor te hebben. Je hoeft niet alles vooraf zeker te weten. Je hoeft niet continu bezig te zijn met optimalisatie van je omstandigheden. Het leven is geen puzzel die je moet oplossen, maar een speeltuin waarin je van toestel naar toestel mag rennen.
Dat betekent niet dat je geen richting hebt, het betekent enkel dat je je route niet tot op de millimeter vastlegt. Accepteer dat je niet alles en iedereen hoeft te beïnvloeden om een goede dag of een waardevol leven te kunnen hebben. Als je vaker de regie durft los te laten, wordt het leven vanzelf lichter en interessanter. Dus leg het script gerust wat vaker weg en vermaak je in de prachtige speeltuin die het leven is.