Doe een ‘Sammietje’
Het is soms best een klus hè, dat hele mens-zijn? Al die complexe emoties, het constante gepieker over de toekomst, de zorgen over de wereld. Weten dat alles eindig is en ondertussen toch een beetje proberen te genieten… Het is nogal wat.
Een kwijlende mentor
Een tijdje geleden kreeg ik een levensles uit onverwachte hoek. Het was in de periode dat ik regelmatig met oppashond Sammie ging wandelen, een Golden Retriever die duidelijk de kunst van het genieten verstaat.
Als ik hem ophaalde, stoof hij op me af met zijn lievelingsknuffel in zijn bek, zwaaiend met zijn hele lijf. Alsof hij wilde zeggen: dit is geweldig, jij bent geweldig, vandaag wordt fantastisch!
En eenmaal in het bos? Dan keek hij me bij alles wat we tegenkwamen aan met een blik die zei: heb je dít al gezien!? Elke boom was een wonder, elke modderplas een feest en elk vennetje pure magie. Alsof hij een kleuter was die zojuist voor het eerst door de poorten van de Efteling stapte.
Een aaneenschakeling van avonturen
Dit gebeurde niet alleen de eerste keer, maar élke keer opnieuw. Voor Sammie is het leven geen existentieel vraagstuk, maar een aaneenschakeling van avonturen. Hij vergelijkt een boswandeling nooit met een vorige. En hij staat er geen seconde bij stil dat de wandeling onvermijdelijk weer eindigt. Ieder avontuur is bijzonder, ieder moment het genieten waard.
Dit is leuk
Het mooiste vond ik, dat hij aan het einde van de wandeling net zo enthousiast was om in de auto te springen als eerder die dag, toen we van huis vertrokken. Geen spoor van: jammer dat het voorbij is. Gewoon: dit was leuk en dit is ook weer leuk.
Geen gedachten over hoe de dag verder zou verlopen. Geen vragen over hoeveel wandelingen we nog samen zouden maken. Sammie liet me zien dat je ook gewoon kunt zijn. Hier. Nu. Zonder verhaal eromheen.
Doe een ‘Sammietje’
Deze week doe ik een ‘Sammietje’.
Ik kijk naar mijn omgeving alsof ik alles voor de eerste keer zie. Zonder gisteren, zonder morgen. Ik kijk naar de wereld alsof de verpakking er pas net vanaf is. Zonder ratio, zonder het gewicht van zorgen. Met vrolijke verbazing. Gewoon omdat het leven, hier en nu, eigenlijk best wel magisch is.
Overgave voor controlefreaks
Vaak leven we alsof we de projectmanager zijn van ons eigen bestaan. We plannen, we analyseren, we maken lijstjes, verzinnen scenario’s en proberen ver vooruit te denken om op die manier meer grip te krijgen op ons leven. Dat voelt verantwoord en verstandig, maar hoe vaak levert al dat overdenken en voorbereiden nu daadwerkelijk meer tevredenheid en rust op?
Grip heeft een prijs
We zijn zo gewend geraakt aan ‘vandaag besteld, morgen in huis’ dat we denken dat het onze verantwoordelijkheid is om alle omstandigheden perfect te kneden, om ons leven te regisseren tot er niets meer te klagen valt. Maar grip komt met een prijs: hoe meer we proberen te sturen, hoe drukker het in ons hoofd wordt.
Driedubbele onrust
Wat ik je wil laten zien, is dat onze pogingen om meer grip te krijgen vaak een tegenovergestelde uitwerking hebben. We denken dat we aan de juiste knoppen draaien, maar in werkelijkheid duwen we vooral heel hard tegen een deur waar ‘trekken’ op staat.
Ssst… hij staat achter je!
Deze week wil ik je uitnodigen voor een experiment. Niks ingewikkelds, gewoon een spel dat je meteen in de praktijk kunt brengen. Ik noem het: Ssst… hij staat achter je!
De spelregel is simpel: zeg deze week alleen dingen over anderen die je ook zou zeggen als diegene op dit moment direct naast of achter je stond.
Stel jezelf bij elk gesprek de vraag: Als deze persoon nu hier in de kamer was, zou die zich dan fijn voelen door wat ik nu wil zeggen? Is het antwoord ook maar een klein beetje ‘nee’? Slik je woorden dan in.
Waarom dit zo krachtig is
We letten vaak wel goed op hoe we tégen mensen praten, maar we onderschatten het rimpeleffect van hoe we óver ze praten. Even stoom afblazen bij een vriend over die ene irritante kennis, of roddelen bij het koffiezetapparaat over een afwezige collega… het lijkt onschuldig.
Maar de psychologie leert ons iets anders. Elke keer dat je negatief praat over iemand die er niet is, creëer je onbewust een klimaat van onveiligheid. Je geeft namelijk het signaal af aan je gesprekspartner: ik ben bereid kritisch over mensen te zijn zodra ze de deur uitlopen. Dit knaagt aan het fundament van vertrouwen, zelfs in je meest hechte relaties.
Wat dit spel je oplevert
Wanneer je kiest voor loyaliteit in plaats van de snelle ‘verbinding’ via een gezamenlijk oordeel, gebeurt er iets bijzonders:
Zo mooi
Vijftien jaar geleden verloren wij een kindje. Weliswaar nog tijdens de zwangerschap, maar pas na maanden van onzekerheid waarin angst en hoop elkaar continu afwisselden. Maanden waarin niet alleen het kindje groeide, maar ook onze liefde voor haar. Met ieder schopje dat ik voelde, werd ik meer haar moeder.
Deze week denk ik extra aan haar, omdat het afgelopen dinsdag precies vijftien jaar geleden was dat we haar voor het eerst zagen en voor het eerst vasthielden. En meteen ook voor het laatst.
Lees verder “Zo mooi”Stop met schoppen
Stel je voor: je stoot keihard je teen tegen de rand van het bed. De tranen springen in je ogen. Zodra de ergste pijn wat begint weg te ebben, besluit je uit frustratie om met diezelfde pijnlijke teen nóg een keer expres tegen dat bed te trappen.
Dat klinkt onlogisch, toch? Dat zou je nooit doen. En toch is dit precies wat we onszelf, emotioneel gezien, bijna dagelijks aandoen. We geven onszelf die tweede trap na, zonder dat we het doorhebben.
De eerste klap
Afgelopen maandag overkwam het mij. Tijdens het inruimen van de vaatwasser brak de mok die ik 30 jaar geleden van mijn oma kreeg. Mijn oma leeft allang niet meer en die mok was een van de laatste tastbare herinneringen aan haar. Zodra ik de scherven zag, voelde ik een scherpe scheut van verlies. Dat was de eerste klap: de pijn die onvermijdelijk meekwam met de situatie.