Lange tijd wilde ik een boek schrijven. Zo graag, dat ik een hekel kreeg aan schrijven.
We hebben denk ik allemaal wel iets wat we graag willen bereiken in ons leven.
De één kan niet wachten om een bijzondere sportprestatie te behalen, de ander wil een succesvol bedrijf opzetten, weer iemand anders streeft naar een mooi en fit lichaam, noem maar op.
Voor mij was het schrijven van een boek mijn grootste droom.
Ja, een Boek!
Ik schreef al verhalen zo lang ik me kon herinneren en ik genoot daarvan. Het schrijven kostte me geen enkele moeite, het gaf me energie – zelfs als ik weer eens tot drie uur in de nacht was doorgegaan.
Het leek me daarom een uitstekend idee om hier iets mee te doen; schrijven was fijn, ging me vrij gemakkelijk af en ik deed het zo vaak als ik maar kon.
Blègh, schrijven…
Dat wil zeggen, zo was het tot de dag waarop ik besloot dat ik een boek wilde schrijven. Was het schrijven zelf altijd het ‘doel’ geweest, nu kwam er iets hogers voor in de plaats: een heus boek.
Plots had ik het gevoel dat ik iedere dag moest schrijven en dan liefst een paar uur achter elkaar. Niet alleen was dit praktisch onmogelijk, vanwege gezin en werk, ook zou dit een creatieve topprestatie betekenen waar ik lang niet genoeg voor had getraind.
Zodra ik mezelf tot doel had gesteld om een boek te schrijven, iets wat ik ineens heel graag wilde bereiken, was alle lol in schrijven binnen een week verdwenen. Terwijl het daarvoor altijd mijn absolute passie was geweest.
Laat maar zitten
Omdat ik nou eenmaal geen twintig pagina’s per dag kon schrijven, of vier uur aan een stuk, had ik na een half jaar nog steeds geen eerste versie van mijn verhaal op papier.
Naarmate de tijd – in mijn ogen nutteloos – verstreek, werd ik steeds ontevredener over mezelf en langzaam gaf ik het op. Telkens weer opnieuw.
Verhalen stierven een vroegtijdige dood door de hoge verwachtingen die ik mezelf had opgelegd. Het was zelfs zo erg dat ik tijdenlang helemaal niet meer schreef.
Wil niet te graag
Wat ik niet begreep, is dat je nou eenmaal geen boek schrijft. Je schrijft woorden, zinnen, met een beetje geluk af en toe een hele alinea. Om die vervolgens zelfs te moeten schrappen of te herschrijven.
Met slechts die kleine stapjes kom je vooruit. Sneller gaat het niet, ook niet als je heel graag wilt.
Sterker nog, het zijn de hoge doelen die de kleine stapjes ontmoedigen.
Stel je voor dat je op een dag besluit dat je taarten wilt gaan bakken om die te verkopen. Maak je dan de eerste dag meteen een bruidstaart van zes verdiepingen?
Nee! En als je verwacht meteen dagelijks twaalf taarten te verkopen, dan is er één ding zeker: je zult ontmoedigd raken, misschien zelfs al vlug de moed opgeven omdat je niet aan je eigen verwachtingen kunt voldoen.
Hoge doelen verlammen je
Schrijven deed ik altijd voor mijn plezier, ik kan nog steeds niet zonder en ik wil nog altijd een prachtig verhaal schrijven dat veel lezers kan boeien.
Maar hoge doelen verlammen ieder enthousiasme. Ik wil vooral blijven genieten van het schrijven zelf, van de vulpen die het gladde oppervlak van mijn schrift beroert en daar woorden achterlaat om verhalen te vertellen die er nog niet waren.
Woorden die personages voor mijn geestesoog laten verschijnen – of werkt het nou andersom, ik weet het niet precies – en ons samen dingen laten doen die ik nog niet eerder van zo dichtbij meemaakte.
Schrijven is magisch
Het is een magisch proces, verhalen schrijven. Het kan me optillen, maar als mijn doelen te hoog zijn dan kan het me ook vreselijk beklemmen.
Zodra ik hunker naar het resultaat, het volledige resultaat – het Boek – dan stagneert alle creativiteit, alle lust om te schrijven en alle verwondering.
Terwijl als ik tegen mezelf zeg: ‘Oké, je mag vandaag lekker een half uurtje schrijven’, dan maakt mijn hart een sprongetje en kan ik niet wachten om te beginnen.
Dan ontwaken de verhalen uit hun soms erg diepe slaap en duwen ze elkaar opzij om een plaatsje bij het raam te bemachtigen, vooraan in mijn hoofd, bij mijn ogen.
Grootse activiteiten bestaan niet
Nee, je componeert geen pianoconcert, je zet geen multinational op, je schrijft geen bestseller.
Alles is opgebouwd uit kleine ervaringen, kleine stapjes. Die allemaal bij elkaar opgeteld natuurlijk uiteindelijk best grootse gevolgen kunnen hebben.
Maar zelfs als je uiteindelijk een multinational runt, begint je dag met het aantrekken van je (mantel)pak, het raadplegen van je agenda en het stap voor stap afwerken van je actielijst.
De meeste dagen die je in je leven doorloopt, zullen opgebouwd zijn uit vele nietszeggende handelingen. En daar is niets mis mee, zoals hieronder zal blijken.
Wat is jouw ultieme doel?
Heb je ook weleens het gevoel dat je je tijd besteedt aan onnozele zaken?
Voel je rusteloosheid omdat je je tijd wenst te besteden aan je ultieme doel in plaats van aan kleinigheden?
Lijkt het soms of vooral het leven zelf in de weg staat aan het bereiken van je doel? Een doel dat zich heeft genesteld in je hoofd, waardoor de realiteit aanvoelt als een hindernis die genomen moet worden voordat je dit doel kunt bereiken?
Dagelijks leven? Kom op zeg, je hebt wel iets beters te doen! (ahum)
De grootsheid van kleine stapjes
Wat je je echter moet realiseren, als dit ook op jou van toepassing is, is dat het juist die kleine dingen zijn die de grootse kunnen maken.
Iedere zin aan een verhaal is een bouwsteen; je schrijft geen boek of verhaal, je schrijft woorden, zinnen hooguit. Dat is alles wat je kunt doen.
Als er al iets groots zou bestaan, dan zijn het juist deze kleine stapjes, de bescheiden vooruitgang, zo klein dat je niet eens merkte dat je zojuist een stapje zette.
Maak deeldoelen
Een lastige periode was dat, die waarin ik te graag een boek wilde maken en daarom feitelijk stopte met schrijven. Niet de gelukkigste tijd uit mijn leven.
Het heeft lang geduurd voor ik in de gaten had wat het euvel was, en waar de oplossing lag.
Die bleek te liggen in het vergeten van mijn Doel en het bepalen van kleine (heel kleine) deeldoelen. Maar hierover binnenkort meer. 🙂
Wat wil jij graag bereiken, terwijl het je misschien maar steeds niet lijkt te lukken?
Heb jij jezelf een Doel gesteld (ja, met hoofdletter…)?
Laat het me weten in een reactie hieronder.
Interessant artikel? Lees ook: Het leven is een feestje!
Alle tips lezen? Klik hier
GRATIS NIEUWSBRIEF + E-BOOK:
‘De kortste route naar een langzamer leven’
Toe aan een rustiger leven waarin je meer tijd hebt voor dingen die jij waardevol vindt?
Neem afscheid van dat drukke, gejaagde gevoel en kies voor een ontspannen en blij leven.
Schrijf je in voor de NIEUWSBRIEF en ontvang direct het GRATIS E-BOOK!