Minder doen, anders denken en meer bereiken
Onderweg naar het ziekenhuis belde een klant. Of ik nú een artikel kon nakijken, want de uitgever zat op haar bijdrage te wachten.
Omdat ik in de auto zat, besloten we de tekst alvast mondeling na te lopen. Dat gesprek verliep ongeveer zo: Lees verder “Prachtige vergissingen!”
Twee keer per jaar sta ik even stil bij wat ik in de afgelopen zes maanden heb geleerd. Een paar minuutjes maar, niks groots en vermoeiends.
Het eerste wat in me opkomt, is prima. Ik knik mezelf toe – zo is het! – en ga verder met datgene waarmee ik bezig was.
Zojuist meldde mijn agenda dat het tijd was voor dat korte momentje van bezinning. Dus bij deze. Dit heb ik het afgelopen halfjaar geleerd: Lees verder ““En spelende vrouw, wat heeft u nou geleerd?””
Wat een enthousiaste reacties geven jullie op de prijsvraag!
Een aantal van jullie heeft met plezier de twee filmpjes (deels) gekeken, maar over het antwoord is lang niet iedereen het eens. Het is ook wel een erg open vraag.
Daarom stel ik de vraag nu concreter en duidelijker.
Lees hier de aangepaste vraag. Nu kan het niet meer missen! Lees verder “Verduidelijking prijsvraag – Wat is de vraag nou eigenlijk?”
Het ziekenhuis roept herinneringen bij me op: aan nieuw leven, maar ook aan de dood.
En als ik ergens intens aan denk, dan is de kans groot dat ik daarover ‘moet’ schrijven. Vannacht ontstond dit korte verhaal over de dood: Lees verder “Dood en leven”
In het ziekenhuis lijkt de tijd stil te staan.
Samen wachten we op een onderzoek, samen praten we over wat geweest is, samen lachen we om onszelf en samen vrezen we de uitslag.
In het ziekenhuis worden we gedwongen om langzamer te leven. Het lijkt een andere dimensie waarin alles plotseling z’n eigen tijd weer heeft.
Maar liever zijn we er toch niet hoor, in het ziekenhuis.