Eerbetoon aan mijn vader – 8 levenslessen voor een waardevol leven

Drie jaar geleden, op Goede Vrijdag, overleed mijn vader.

Daarom nu een kleine hommage in de vorm van acht wijsheden die hij nooit aan me heeft onderwezen, maar altijd zelf heeft voorgeleefd.

De levenslessen van mijn vader:

1. Geen beren op de weg
Misschien is het mijn karakter of wellicht hoort het bij het moederschap, maar ik ben altijd alert op dingen die fout zouden kunnen gaan. Vooral tijdens fijne en plezierige momenten steekt deze eigenschap graag de kop op.

Mijn vader trad het leven juist op een heel ontspannen manier tegemoet. Hij durfde waardevolle momenten zolang mogelijk te rekken, zonder zich druk te maken over onzinnigheden of mogelijke gevolgen.

Dus zijn de kinderen nog volop aan het springen op de trampoline, maar is het al bijna 22.30 uur? Laat ze een keer, dan zijn ze morgen hooguit wat minder fit maar hebben ze er wel een prachtige herinnering bij.

Het leven draait om die knusse momenten waarop alles klopt, wanneer iedereen blij is. Waarom dan zelf beren op de weg zetten? De gevolgen zijn zelden het afbreken van zo’n prachtig moment waard.

 

2. Wees gul
We leven in overvloed. De één heeft misschien wat meer geld of een mooiere auto dan de ander, maar we hebben allemaal iets te geven.

Wie met mijn vader op stap was, werd gegarandeerd getrakteerd. Hapjes en drankjes op een terras, hij was degene die ervoor zorgde dat niemand iets tekort kwam. Hij gaf graag en veel.

Toen ik op kamers woonde in Tilburg kwam hij soms onverwacht langs om samen naar de grote Albert Heijn te gaan en mijn voorraadkast aan te vullen. Hij kocht dan de luxe producten waar ik als student normaal gesproken watertandend aan voorbijliep en rekende ze zonder omhaal af.

Ik vind het een prachtidee: gul zijn! Trakteer anderen regelmatig en geef wat je kunt geven, of het nou een vers-belegde pizza is aan een hongerige student of een uur van je aandacht en tijd aan iemand die alleen is. Geef!

 

3. Neem verrassende initiatieven
Met twee mokkende pubers in huis is het soms eenvoudiger om ieder kalm zijn eigen ding te laten doen; wat in de praktijk betekent dat we soms uren achter een scherm zitten.

Mijn vader had het in zich om verrassende initiatieven te ontplooien; plotseling gingen we een hut bouwen in het bos, een badmintontoernooi opzetten of een steile bergwand beklimmen.

Zonder vooraf te vragen wie zin had om mee te doen, begon hij aan iets nieuws. Dat was de truc; niemand werd ergens toe verplicht, daarom deden we uiteindelijk allemaal enthousiast mee.

Vaker iets verrassends verzinnen levert meer waardevolle momenten op. Samen iets nieuws doen is onbetaalbaar.

 

4. Deel je geluk
Mijn vader had weinig behoefte aan ander gezelschap dan zijn eigen gezin en probeerde vaak onder sociale verplichtingen uit te komen.

Maar kon hij anderen laten delen in ons geluk, dan liet hij die kans niet schieten. Wist hij bijvoorbeeld dat iemand alleen moest eten, dan aarzelde hij niet om voor diegene een bord bij te schuiven.

Hij hield ervan om zijn geluk te delen. Mooie en gezellige momenten die we als gezin beleefden, werden zo nog waardevoller omdat anderen ervan konden meegenieten.

Ondanks dat hijzelf niet perse zat te wachten op een sociale gebeurtenis deelde hij zijn geluk met wie dat kon gebruiken.

 

5. Verwen je dierbaren
Eén van de redenen waarom ik altijd voelde hoe belangrijk wij voor hem waren, is dat hij ons ongelooflijk verwende. En dan bedoel ik niet materieel gezien, want spullen waren voor hem nooit meer dan dat: spullen.

Nee, ik bedoel het ongevraagd mijn fiets alvast buiten zetten als hij wist dat ik zo weg moest. Of mijn jas op de verwarming hangen zodat die lekker warm was als ik ‘m aandeed.

Het enthousiast naar me fluiten zodra ik thuiskwam, of de ware clubsandwiches die ik op school in mijn broodtrommel vond. Het feit alleen al dat hij precies wist wat ik wel en niet lekker vond op mijn brood.

Die soort verwennerij, altijd uit zichzelf en zonder aandacht erop te vestigen. Vanzelfsprekende verwennerij.

Verwen je dierbaren en wees niet bang dat je ze er op één of andere manier mee verpest. Ze zullen er alleen maar door voelen hoeveel je van ze houdt!

 

6. Geen gezeik
Regelmatig als ik met mijn moeder belde, hoorde ik bij haar op de achtergrond mijn vader hardop verzuchten: ‘jongejonge, wat een gezeik…’

Mijn vader was allergisch voor small talk, dat vond hij praten om geluid te maken. Of minder diplomatiek uitgedrukt: gezeik.

Wij mensen maken veel geluid; we roepen om het hardst om maar gehoord te worden, zelfs als we eigenlijk niets interessants te melden hebben. Ik praat dus ik besta, lijkt de strategie te zijn.

En op de social media doen we tegenwoordig hetzelfde. Hoeveel interessants wordt er nou eigenlijk gedeeld? Veel berichten zijn niet meer dan een wanhoopskreet in de jungle van het internet.

Onze omgeving zou een stuk rustiger zijn als mensen alleen zouden praten als ze echt iets te zeggen hadden. En misschien zouden we dan ook beter naar elkaar luisteren…

 

7. Un oeuf = un oeuf
Een vaste uitspraak van mijn vader was ‘un oeuf = un oeuf’. Hij zei dit in de meest uiteenlopende situaties. Voor de grap in het Frans, een ei is een ei.

Enough is enough, dat begreep hij. Hij verlangde niet naar meer (meer meer!), maar was tevreden met wat hij had. Zo gul als hij was naar anderen toe, voor zichzelf had hij niets nodig. Geen eindeloze jacht naar een mooier huis of meer status, geen angst dat hij iets tekort zou komen.

Genoeg is genoeg, meedoen aan de ‘rat race’ hoeft echt niet.

 

8. Wees vrolijk en actief
Mijn vader had veel lichamelijke mankementjes die allemaal bijbehorende ongemakken en pijn met zich meebrachten. Maar nooit – echt nooit! – heb ik hem erop kunnen betrappen dat hij chagrijnig was.

Nooit heeft hij geklaagd of was hij lusteloos. Hij dacht ongetwijfeld de goede dingen. Voor hem geen slepende gedachten, geen gepieker, geen slachtofferrol. Hij was tevreden over wie hij was en waar hij was, ging fluitend door het leven.

Het is een keuze, vrolijk en actief zijn, dat heb ik inmiddels geleerd.

 

Langzamer leven, een natuurtalent
Mijn vader deed dat van nature goed, langzamer leven. Ik denk niet dat hij over dit soort dingen diep nadacht; hij begreep wat belangrijk was en wat niet.

De berichten op deze blog zou hij – uit betrokkenheid met mij – ongetwijfeld hebben gelezen, maar veel woorden zouden we er niet aan hebben vuilgemaakt.

Hij begreep wat nodig was voor een waardevol leven:

Maak het niet moeilijker dan het is en richt je niet teveel op jezelf, dan kom je al een heel eind!

 

GRATIS NIEUWSBRIEF
Ontvang elke vrijdag een stukje vertraging in je inbox, zodat je je weekend ontspannen ingaat.

Laat je e-mailadres achter en ontvang als bonus het e-book: ‘De kortste route naar een langzamer leven’.

gratis e-book

 

7 antwoorden op “Eerbetoon aan mijn vader – 8 levenslessen voor een waardevol leven”

    1. Dank voor het delen en zo een positieve verbondenheid te creëren. Het leven kan zo simpel en zo mooi zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *