Het is zes uur in de ochtend en ik zit achter mijn computer in een verder stil huis. Ik schrijf aan een verhaal dat al dertig jaar bij me is.
Toen het me vond (want zo voelt het, alsof verhalen míj vinden in plaats van andersom), woonde ik als student in Tilburg. Dit verhaal hield me wakker en ik schreef er nachtenlang aan. Het leek alsof het verhaal zichzelf vertelde en ik het alleen maar hoefde op te schrijven. Eerst voelde dat nog wat onwennig, maar al gauw wist ik dat dit was wat ik moest doen: schrijven.
Nu zijn we dertig jaar verder en staat het verhaal nog steeds niet op papier.
Vind ik het dan toch niet zo belangrijk?
Jawel, het verhaal zit altijd in mijn hoofd. Ieder moment dat ik niet schrijf, borrelt er een onrust in me en verlang ik ernaar om ermee aan de slag te gaan. Maar al dertig jaar stel ik het uit, geef ik het dagelijkse leven voorrang.
Nou, dat is niet helemaal waar, het ligt wat genuanceerder. Met perioden werk ik er echt wel aandachtig aan, om vervolgens het leven weer tussen mij en het schrijven in te laten komen totdat mijn onrust opnieuw te sterk wordt en er een nieuwe schrijfperiode volgt.
Als ik op deze manier doorga, komt het verhaal waarschijnlijk nooit af. Dat zou ik oprecht een gemiste kans vinden. Altijd zit het voornemen in mijn achterhoofd om het ooit nog te schrijven. Ooit. Morgen misschien, of anders volgende week, of vanaf 1 januari, deze keer echt. Maar met enkel dat voornemen kom ik niet verder.
Waarom dóe ik het niet gewoon?
Momenteel ben ik weer wat serieuzer aan het schrijven, maar de gedachte dat ik ‘het toch nooit afmaak’ schreeuwt me kritisch toe. Het is nog niet eerder gelukt, dus waarom zou het nu wel lukken?
Toch lijkt het deze keer anders te zijn. Ik zal je niet vermoeien met de technische details, maar mijn aanpak is anders waardoor de kans van slagen groter is. Het enige wat ik hoef te doen, is doen. Stap voor stap blijven schrijven.
Het is zo’n heerlijk verhaal dat dat echt geen straf is, ook niet als ik er een uurtje eerder voor moet opstaan. Sterker nog, het doen is het eigenlijke doel. Want als mijn verhaal uiteindelijk verteld is verandert mijn leven daar niet door, maar als ik iedere dag een uurtje schrijf verandert alles. Dan voel ik me blij en vervuld, dan leef ik vanuit inspiratie, dan wordt de dag lichter en huppelt mijn hart. Dát maakt wel een wezenlijk verschil.
Hoe zit het eigenlijk met jou?
Zit er in jou ook zo’n smeulend vuurtje voor iets wat je al tijden graag zou doen, maar waar je steeds niet aan toe komt? Iets wat wellicht groot en onbereikbaar lijkt, terwijl je in werkelijkheid vooral zelf in de weg staat?
Waar wil jij meer tijd voor vrijmaken? Waarvan weet je diep vanbinnen dat het helemaal bij jou past? Waar word je naartoe getrokken, telkens opnieuw?
Zullen we het gewoon doen?
Laten we alle uitvluchten en bezwaren eens opzij schuiven, alle redenen waarom het niet zou kunnen of lukken. Laten we het gewoon gaan doen, allereerst voor het doen zelf.
Het is niet te laat, het hoeft niet snel te gaan of goed te zijn, het hoeft geen nut te hebben of iets op te leveren. Niemand hoeft te weten waar je mee bezig bent, je hoeft er niets belangrijks van te maken.
Je kunt simpelweg prioriteit geven aan datgene wat echt bij je past. Het uiteindelijke resultaat is minder belangrijk dan het feit dat je iedere dag je hart volgt en daar blij van wordt.
Heb ik je vuurtje nu aangewakkerd?
Dan is dat jouw teken dat het tijd wordt om iets te doen met wat je wilt. Stel het niet langer uit, want zoals Klein Orkest al zong: Later is allang begonnen.