Laatst stond ik een tijdje bij het station in Tilburg op iemand te wachten. Om me heen was het druk. Mensen liepen langs, gezichten kwamen en gingen.
En terwijl ik daar stond, dacht ik: dit zijn allemaal hoofdrolspelers.
Mensen met een leven dat voor hen net zo groot, ingewikkeld en belangrijk is als het mijne voor mij.
Die gedachte bleef hangen, terwijl ik rondkeek.
Opeens zag ik geen mensen, maar verhalen.
De man op het bankje hing wat voorover, moe. Het meisje met haar rugzak keek telkens haastig op haar telefoon, alsof ze ergens te laat voor was. Even verderop stonden twee mensen dicht tegen elkaar aan, verdiept in elkaar.
Iedereen speelde de hoofdrol in een verhaal dat ik niet kende.
Miljarden podia
We doen soms alsof de wereld één groot podium is, waarop we ons eigen plekje moeten zien te veroveren. Alsof we zichtbaar moeten zijn tussen alle anderen, alsof we moeten bewijzen dat we ertoe doen.
Maar dat idee klopt eigenlijk helemaal niet.
Er is niet één podium, er zijn meer dan 8,3 miljard podia en evenzoveel verhalen. En op elk podium staat één hoofdrolspeler.
Natuurlijk raken verhalen elkaar. Soms speel je een belangrijke bijrol in het leven van iemand anders, of iemand in dat van jou. We beïnvloeden elkaar en staan niet los van elkaar, maar uiteindelijk doorloopt ieder zijn eigen, unieke verhaal.
Iedereen is een hoofdrolspeler
Zolang je denkt dat we allemaal in hetzelfde verhaal spelen, krijg je de neiging om jezelf te vergelijken met anderen. Bijvoorbeeld met iemand die verder is in zijn carrière, die gelukkiger of succesvoller oogt of keuzes maakt die jij misschien niet durft te maken.
Vergelijken is menselijk, soms helpt het je zelfs een stapje vooruit. Maar vaak ook niet, want als je naar iemand kijkt, kijk je naar een heel ander verhaal dan het jouwe.
Ieder heeft zijn eigen script
Het is net als met boeken. Je zou nooit halverwege een roman zeggen: ‘Deze hoofdpersoon loopt achter op die van de roman die ik vorige week las.’
Zo’n vergelijking slaat nergens op. De hoofdrolspelers hebben ieder een eigen script, met een ander begin, andere uitdagingen, andere wendingen, een ander tempo enzovoort.
Hetzelfde geldt voor onze levens. Ieder van ons heeft de hoofdrol in een eigen verhaal. En hoewel niet iedereen dezelfde impact heeft op de wereld, voelt ieder leven van binnenuit even echt en van waarde.
We spelen niet tegen elkaar
Wanneer je ervan uitgaat dat iedereen zijn eigen hoofdrol heeft, verschuift er iets. Dan zie je dat we, ondanks alle verschillen en competitie, uiteindelijk niet zozeer tegen elkaar spelen, maar vooral naast elkaar.
Ook jij bent de hoofdrolspeler. Je hoeft jezelf niet groter of kleiner te maken, je mag ruimte innemen en keuzes maken die bij jou passen. Iedereen om je heen is weliswaar ook de hoofdrolspeler, maar niet in jouw verhaal.
Fijn toch?
Mij helpt dit idee om wat milder te worden, om minder hard te oordelen over anderen en mezelf. En dat maakt het allemaal weer een stukje makkelijker.
Ik hoop dat jij er ook iets aan hebt.