
Vijftien jaar geleden verloren wij een kindje. Weliswaar nog tijdens de zwangerschap, maar pas na maanden van onzekerheid waarin angst en hoop elkaar continu afwisselden. Maanden waarin niet alleen het kindje groeide, maar ook onze liefde voor haar. Met ieder schopje dat ik voelde, werd ik meer haar moeder.
Deze week denk ik extra aan haar, omdat het afgelopen dinsdag precies vijftien jaar geleden was dat we haar voor het eerst zagen en voor het eerst vasthielden. En meteen ook voor het laatst.
Lees verder “Zo mooi”



