
Herken je dit?
Je merkt dat je toe bent aan een pauze, dus je denkt: Zo, nu eerst maar eens lekker een kop thee! Of koffie natuurlijk. Maar als de kop eenmaal dampend op tafel staat… vergeet je pauze te nemen.
Doe jij dit ook? Ikzelf heb een nogal vreemde thee-gewoonte ontwikkeld. Het begint veelbelovend: stoppen met werken, water koken, thee erin, me ondertussen verheugen op een klein rustmomentje. Maar als de thee klaar is en ik dus aan mijn pauze kan beginnen… loop ik wég. Ik kijk naar de kop thee en denk: direct, écht zodadelijk!
Vervolgens verdwijn ik in een soort mini-cycloon van bezigheden die opeens heel dringend lijken: een berichtje dat op antwoord wacht, een half afgemaakt idee dat ineens nú verder uitgewerkt wil worden, een verdwaald ontbijtbord dat in de vaatwasser moet…
Jammer!
Dus daar sta ik dan, een uur later, met een kop thee in mijn handen waarvan de temperatuur het best valt te omschrijven als: jammer.




