Langzamer Leven

Er is een vraag die mijn leven een stuk eenvoudiger heeft gemaakt.
Geen ingewikkelde methode, geen lange oefening. Gewoon één zin:

Als ik hier nooit meer aan zou denken… zou het dan nog een probleem zijn?

Deze vraag haalt een hoop ruis weg, zowel uit mijn hoofd als uit mijn dagen.
Ik zal je laten zien hoe het werkt.

Stel je het leven eens voor als een lange wandeling door een landschap dat voortdurend verandert. Soms loop je over een droog, vlak pad met de wind in de rug, en soms zak je tot je enkels in de modder op een steil bospad.

De meesten van ons lopen die tocht met een onzichtbare stopwatch in de hand. We kijken naar de horizon en denken: ‘Ik had allang dáár moeten zijn. Waarom loop ik zo traag? Waarom hebben die anderen nog zulke schone wandelschoenen en lijken zij geen last te hebben van de heuvels?’

Wandelen in de modder
Maar kijk eens objectief naar een willekeurige wandelaar in het bos. Als die in de modder stapt, zeggen we niet: ‘Wat een prutser, die kan echt niet wandelen.’ We zeggen: ‘Goh, wat een drassig pad, logisch dat het even wat moeizamer gaat.’ De modder is geen falen.

Voel je je weleens volledig overweldigd door je emoties? Ik had het laatst in de auto, op de terugweg van een ingewikkelde afspraak. Mijn hoofd tolde, en in mijn buik gierden de spanningen na. De gedachte ‘Ik ben zo gestrest!’ bleef maar rondcirkelen. Ik voelde me compleet gevangen in mijn gevoel.

En toen deed ik iets wat onbeduidend leek, maar een groot effect had. Ik zei hardop tegen mezelf: ‘Nee. Ik bén niet gestrest, er ís stress.’

Het was alsof ik hiermee een stap opzij zette en naast mezelf ging staan. De stress was er nog steeds, maar ik werd er niet langer door opgeslokt.

Waarom dit werkt
Wat ik hiermee (onbewust) deed, was de emotie objectiveren. Het idee is simpel: je hébt gevoelens, je bént ze niet. Je erkent dat de emotie er is, je probeert deze niet weg te duwen, maar je koppelt de emotie los van jezelf. Je verandert de emotie niet, maar wel je relatie tot die emotie.

Het is soms best een klus hè, dat hele mens-zijn? Al die complexe emoties, het gepieker over de toekomst, de zorgen over de wereld. Weten dat alles eindig is en ondertussen toch een beetje proberen te genieten… Het is nogal wat.

Mijn kwijlende mentor
Een tijdje geleden kreeg ik een levensles uit onverwachte hoek. Het was in de periode dat ik regelmatig met oppashond Sammie ging wandelen, een Golden Retriever die duidelijk de kunst van het genieten verstaat.

Als ik hem ophaalde, stoof hij op me af met zijn lievelingsknuffel in zijn bek, zwaaiend met zijn hele lijf. Alsof hij wilde zeggen: dit is geweldig, jij bent geweldig, vandaag wordt fantastisch!