Vijftien jaar geleden verloren wij een kindje. Weliswaar nog tijdens de zwangerschap, maar pas na maanden van onzekerheid waarin angst en hoop elkaar continu afwisselden. Maanden waarin niet alleen het kindje groeide, maar ook onze liefde voor haar. Met ieder schopje dat ik voelde, werd ik meer haar moeder.
Deze week denk ik extra aan haar, omdat het afgelopen dinsdag precies vijftien jaar geleden was dat we haar voor het eerst zagen en voor het eerst vasthielden. En meteen ook voor het laatst.
Ik denk aan haar, maar zonder verdriet. Hooguit een nostalgisch verdriet, een medeleven met de mensen die we toen waren. Ik denk aan haar vanuit liefde en dankbaarheid. Ze heeft, in de korte tijd dat ze bij ons was, een onmiskenbare afdruk achtergelaten.
Door de immense liefde die ik voor haar voelde, in combinatie met de verwarrende pijn van het verlies, is er destijds iets wezenlijks verschoven in mij. Dankzij haar ben ik langzamer gaan leven, dankzij deze intense ervaring ben ik gaan begrijpen wie ik echt ben en wat ik diep vanbinnen wil. Dankzij haar durfde ik mijn eigen pad te kiezen.
Deze week daarom een kort eerbetoon aan ons meisje: Zo mooi, zo mooi