Hoera voor de weg van de minste weerstand!


Als student had ik pianoles in Tilburg. Twee keer per jaar werd er een voorspeelavond georganiseerd waarop wij, volwassen leerlingen, bij elkaar kwamen om elkaar te horen spelen. Allemaal waren we een beetje zenuwachtig als onze naam werd genoemd, maar er was één man bij… die vond het ronduit verschrikkelijk!

Zodra hij plaatsnam aan de piano sijpelde het zweet in straaltjes over zijn wangen. Zijn armen en benen trilden onbedaarlijk en zijn gepijnigde blik sprak boekdelen. Maar hij bleef meedoen, keer op keer. Op een avond vroeg ik hem: ‘Waarom doe je dit?’ Hij antwoordde: ‘Omdat ik vind dat ik het moet kunnen. Ik wil niet kiezen voor de weg van de minste weerstand’.

“Hoera voor de weg van de minste weerstand!” verder lezen