Stel je voor: je stoot keihard je teen tegen de rand van het bed. De tranen springen in je ogen. Zodra de ergste pijn wat begint weg te ebben, besluit je uit frustratie om met diezelfde pijnlijke teen nóg een keer expres tegen dat bed te trappen.
Dat klinkt onlogisch, toch? Dat zou je nooit doen. En toch is dit precies wat we onszelf, emotioneel gezien, bijna dagelijks aandoen. We geven onszelf die tweede trap na, zonder dat we het doorhebben.
De eerste klap
Afgelopen maandag overkwam het mij. Tijdens het inruimen van de vaatwasser brak de mok die ik 30 jaar geleden van mijn oma kreeg. Mijn oma leeft allang niet meer en die mok was een van de laatste tastbare herinneringen aan haar. Zodra ik de scherven zag, voelde ik een scherpe scheut van verlies. Dat was de eerste klap: de pijn die onvermijdelijk meekwam met de situatie.
