Laatst stond ik een tijdje bij het station in Tilburg op iemand te wachten. Om me heen was het druk. Mensen liepen langs, gezichten kwamen en gingen.
En terwijl ik daar stond, dacht ik: dit zijn allemaal hoofdrolspelers.
Mensen met een leven dat voor hen net zo groot, ingewikkeld en belangrijk is als het mijne voor mij.
Die gedachte bleef hangen, terwijl ik rondkeek.
Opeens zag ik geen mensen, maar verhalen.
De man op het bankje hing wat voorover, moe. Het meisje met haar rugzak keek telkens haastig op haar telefoon, alsof ze ergens te laat voor was. Even verderop stonden twee mensen dicht tegen elkaar aan, verdiept in elkaar.